Sneltip #1: actiescènes gaan niet om de actie

Een actiescène met alleen maar twee mensen die vechten, of alleen maar legers die elkaar in de pan hakken, dat is, hoe goed geschreven ook, saaaaaaai. Net zoals de uitgebreide choreografie die veel schrijvers toepassen om een gevecht beschrijven: “hij haalde naar haar uit met zijn zwaard, maar zij pareerde het. Ze hief haar voet op om hem in zijn buik te trappen, maar hij sprong weg en stak naar haar schouder. Maar hij had zijn evenwicht nog niet helemaal hervonden, waardoor hij miste.” Saaaaai. De truc: verweef je actie altijd met emotie. Van simpele razernij en bloeddorst tot het besef dat je kleine zusje zal worden gedood als je dit duel niet wint. Laat die dansles voor wat het is en beschrijf liever de bonkende hartslag, de adrenaline, de schrik en angst als je tegenstander je raakt. Laat de strategische infodumps zitten en focus op het psychologische effect dat de veldslag heeft op de personages, tijdens en erna. Bepaal waarom deze actiescène in je verhaal zit en richt je op dat waarom, in plaats van op het hoe ze elkaar precies in het gezicht rammen.

Dan nu veel plezier met het in elkaar meppen van je hoofdpersoon! We zijn schrijvers. Dat soort dingen vinden wij leuk.

images

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s