Mary Sues: een introductie

‘Hi my name is Ebony Dark’ness Dementia Raven Way and I have long ebony black hair (that’s how I got my name) with purple streaks and red tips that reaches my mid-back and icy blue eyes like limpid tears and a lot of people tell me I look like Amy Lee (AN: if u don’t know who she is get da hell out of here!). I’m not related to Gerard Way but I wish I was because he’s a major fucking hottie. I’m a vampire but my teeth are straight and white. I have pale white skin. I’m also a witch, and I go to a magic school called Hogwarts in England where I’m in the seventh year (I’m seventeen). I’m a goth (in case you couldn’t tell) and I wear mostly black. I love Hot Topic and I buy all my clothes from there.’

Prachtig. Mocht je dit stukje hoogstaande literatuur niet kennen: het is afkomstig uit My Immortal, een Harry Potter-fanfic die bekend staat om zijn erbarmelijke kwaliteit. Als je een mooi overzicht wil hebben van wat je vooral niet moet doen in een verhaal: google er maar gewoon eens op. Als je liever wat hersencellen behoudt zou ik het echter niet per se aanraden.
Iedereen kan zien in bovenstaand stukje wat er mis is met het karakter in kwestie: een lange ingewikkelde naam, een typisch en geïdealiseerd uiterlijk, en wat verder in het verhaal slaagt ze erin om iedere jongen voor zich te laten vallen. My Immortal is een fanfic, en daarin zijn dit soort extreme perfecte karakters niet abnormaal en zijn ze meestal ook verschrikkelijk ‘in your face’. In echte fictie, echter, zijn dit soort karakters meestal stukken subtieler dan dat (als ze er al zijn): dat zijn ook de Mary Sues waar ik het meest over zal schrijven. Want ja, ik kan jullie wel gaan vertellen dat je je karakter geen supermodel moet maken die de Chosen One is, alle mogelijke magische krachten in het universum heeft en waar iedereen voor valt, maar stiekem ga ik er vanuit dat de meesten van jullie dat wel tot op zekere hoogte begrijpen.

Wat is een Mary Sue?

Imke heeft me voor deze blog benoemd tot Mary Sue-o-meter. Of die titel terecht is houd ik in het midden, maar feit is wel dat Mary Sues me interesseren, dus vandaar dat ik deze eerste blogpost daaraan wil wijden: wat zijn Mary Sues?

Een Mary Sue is, in haar kern, een te perfect of geïdealiseerd (vrouwelijk) karakter: de mannelijke variant wordt vaak Marty Stu of Gary Stu genoemd. Het is een term die vaak links en rechts aan allerlei karakters wordt gegeven, terecht of onterecht (het wordt ook wel eens gebruikt om überhaupt een slecht uitgewerkt karakter aan te duiden), maar zelf gebruik ik eigenlijk alleen de term voor geïdealiseerde karakters, of karakters die wel wat slechte eigenschappen hebben, maar die toch op een bepaalde manier duidelijk het gehele verhaal met zich mee krijgen.
Goed, dus wat zijn de belangrijkste eigenschappen van de klassieke Mary Sue? Ze:
– Is buitengewoon getalenteerd op een of meerdere gebieden die relevant zijn voor het verhaal
– Is buitengewoon getalenteerd op gebieden die niet relevant zijn voor het verhaal
– Weet alle karakters of zelfs het gehele verhaal naar haar hand te zetten
– Wordt geliefd door alles en iedereen, mens en dier
– Heeft geen slechte eigenschappen, of, indien ze die wel heeft, ondervindt daar geen last van
– Is buitengewoon knap
– Heeft superspeciale krachten, is de laatste van een bepaald ras, is een Chosen One, die line of thought.

Help, mijn karakter is misschien een Mary Sue?
Even voor de duidelijkheid: het hebben van een van de bovenstaande karaktereigenschappen maakt niet meteen dat je karakter een Mary Sue: als dat het geval was, viel al meteen een redelijk deel van de hoofdpersonen af. Uiteindelijk zit het hem allemaal in één ding: de uitvoering. Dat gezegd hebbende raad ik je, tenzij het een parodie is, niet per se aan om alle bovenstaande dingen uit te voeren – het resultaat gaat een Bella Swan zoals in Twilight worden en hopelijk ziet geen van jullie het zitten om tot dat niveau te zinken.

Mocht je je oprecht afvragen of je karakter een Mary Sue is: de makkelijkste manier is om het te laten lezen, omdat Mary Sue lang niet altijd makkelijk vast te leggen zijn. Mocht je niet laagdremplig proeflezers tot je beschikking hebben (die heb ik, op Imke na, ook niet echt namelijk): een redelijk goed en bekend alternatief is de Mary Sue Litmus Test, te vinden op http://www.springhole.net/writing/marysue.htm. Je vult hem in en er komt een Mary Sue-score uit rollen. Nogmaals, dit is geen wet van Meden en Perzen, maar het geeft je wel een richtlijn.

Goed, om te voorkomen dat ik jullie te lang verveel met al mijn gepraat, sluiten we voor hier even deze post, en daarmee onze eerste blogpost ooit, af. Hopelijk was het een beetje nuttig, en tot de volgende keer~

13101313_489159877942935_728998122_n.png

Advertenties

Wij zijn Codex Phantasiae

Tara (plotdokter, Mary Sue-expert, clichéspotter) en Imke (drakenspecialist, dagdroomster, worldbuilder) bloggen over alles wat de beginnende fantasyschrijver én de ouwe rot in het vak willen weten.

Van meteen toepasbare tips ’n tricks tot onderwerpen om over na te denken, van bronnenlijsten tot praktijkvoorbeelden. Van het beschrijven van realistische liefde tot de eeuwige wel-of-geen-proloogdiscussie, van herschrijfirritaties tot toegankelijke historische en mythologische informatie, de basis van generaties fantasyschrijvers.

Eens in de maand verschijnt een nieuwe post.

Like ook onze Facebookpagina!
https://www.facebook.com/codexphantasiae/?fref=ts